Behandeling longembolie



De behandeling van een longembolie is het geven van stolseloplossend medicatie in ernstige gevallen (trombolytica) en bloedverdunnende medicatie. Deze bloedverdunnende antistollingsmedicijnen worden allereerst via een infuus gegeven (heparine). Uiteindelijk zal het infuus geleidelijk worden vervangen door tabletten (sintrom (acenocoumarol), marcoumar (fenprocoumon)) of door laag-moleculair-gewicht antistolling (nadroparine). Meer weten over het stollingsmechanisme van het lichaam?

Het lichaam ruimt het stolsel meestal vanzelf op, in extreme gevallen is operatieve verwijdering van het stolsel noodzaak.

Eenmaal thuis zal de noodzaak blijven om bloedverdunnende medicijnen te blijven slikken in tabletvorm. Hiervoor zal regelmatige controle van het bloed nodig zijn. De Trombosedienst kan bij iedere locatie langskomen om bloed te af te nemen. Aan de hand van de gemeten waarde zal de trombosedienst de hoeveelheid tabletten per dag adviseren. Soms kampen patienten na een longembolie met zuurstoftekort in het bloed omdat de longen nog in de herstelfase zitten. Hiervoor kan soms zuurstoftherapie thuis worden gegeven. Het merendeel van de patienten zal na de longembolie weer volledig kunnen doen wat zij gewend waren. Enkel sporten waarbij extreem veel van het lichaam wordt gevraagd zoals duursport of zware krachttraining, dienen te worden vermeden. Lees meer over bloedverdunners

Vena-cava filter

Als een patient niet in aanmerking komt voor antistollingsmedicatie, bijvoorbeeld doordat de patient recentelijk een hersenbloeding heeft gehad, dan kan een vena-cava filter worden overwogen. De procedure is niet gebruikelijk maar kan effectief zijn. Lees meer over de vena-cava filter

ECMO - extra-corporale membraan oxygenatie
In zeer kritische situaties kan tijdens een massale longembolie gekozen worden voor extra-corporale membraan oxygenatie (ECMO). Dit is een behandeling met een apparaat die de functie van het hart en de longen kan overnemen. De ECMO dient niet ter genezing, maar ter overbrugging totdat het stolsel is opgeheven. Via een infuus in een grote ader in de nek wordt zuurstofarm en koolzuurgasrijk (co2) bloed getransporteerd naar het ECMO apparaat (de kunstlong als het ware). Deze wast de co2 uit het bloed en voegt zuurstof toe. Bij deze situatie zal de slang, bloed uit een ader halen en deze vervolgens via een slagader teruggeven aan het lichaam (veno-arteriole ECMO).

Nadat een longembolie is verholpen blijft de patiënt onder strenge monitoring staan van het ziekenhuis. Tevens dient de patiënt in veel gevallen levenslang - of in ieder geval voor een ruime periode - bloedverdunners in te nemen.

Herstel na een longembolie
De herstelperiode van een longembolie is zeer wisselend. Daar waar sommigen enkele dagen weer naast hun bed staan kunnen andere patienten nog landurig last hebben van restverschijnselen na een longembolie. Lees meer over het herstel na een longembolie


© 2014 Longembolie.info, Alle rechten voorbehouden